De afgelopen periode is voor mij persoonlijk best een tijd van hoge pieken en hele diepe dalen geweest. Ik ben een positief ingesteld mens. Ik zie liever mogelijkheden dan problemen en weet op het eerste gezicht uitzichtloze situaties vrij eenvoudig om te turnen in een uitdaging....

Alleen soms is bij mij het potje met positieve energie ook wel eens leeg en dan wordt het heel donker ineens

Dan baal ik van werkelijk alles en daar terg ik mezelf dan de hele dag mee. Het frustreert me dan dat ik bijna 30 ben.

Dat ik bijna 30 ben en nog steeds alleen woon. Ik woon al ruim 9 jaar alleen. Ik vond het altijd heerlijk maar nu ben ik er klaar mee. Ik wil gewoon niet meer alleen thuiskomen. Helemaal met die geweldige man die ik nu heb gevonden. Ik wil samen zijn. Me niet meer alleen voelen. Daar kan ik mezelf dan in sown dip mee voor me kop slaan. En meteen daarna word ik bang dat die zelfde prins me gaat verlaten. Dat ie net sow onverwacht en magisch als hij verscheen, ook ineens POEF weer weg is. Ook al geeft niets daar aanleiding toe. Angsten nemen het dan van me over.

Dat ik acht jaar geleden een betere baan had dan nu. Met een beter salaris en top secundaire arbeidsvoorwaarden. Een auto van de zaak, een telefoonvergoeding en internet. Een vast contract en een baan met toekomstperspectief. Ik voel mezelf dan echt carrierewise mislukt als ik in sown dip zit.

Dat ik woon in de buurt waar ik woon. Mijn huis van binnen is niks mis mee, maar van de omgeving word ik helemaal niet goed. Omringd door tokkies, lowlife en zonde van de zuurstof. Pure armoe in de breedste vorm van het woord. Ik wil hier geen kinderen krijgen. Hell no. Ik moet hier weg maar hoe? Een huis kopen zit er niet in. Dat brengt me op het volgende.

Dat ik mezelf half dood werk en dat het nooit genoeg is en ook niet ophoudt. Je wilt niet weten wat ik binnenhaal en betaal. Als het ene gat dichtzit heeft ie zich net voor het sluiten nog even snel gedupliceert. Ik heb financieel gewoon echt pech. Nu ook weer een belastingaanslag omdat mijn oude werkgever kennelijk niet goed heeft doorbelast. Echt heel fijn. Had net twee aanslagen voldaan weet je wel.... Moedeloos.

Dat ik geen auto heb. Daar word ik echt ongelukkig van. Ik ervaar het als vrijheidsberoving en het tast me aan in mijn persoonlijk geluk. Bij S00f hoort gewoon een auto, klaar. Ik ben nu ruim een half jaar Toos autoloos en dat bevalt me heel slecht.... en dan hou ik het heel netjes. Het beperkt me enorm in mijn gaan en staan en het bemoeilijkt de gang van zaken. Het kost me een hoop tijd en geld om van geduld en een paar jaar van mijn leven maar te zwijgen.

Dat ik niet tegen iedereen kan vertellen dat ik in blijde verwachting ben. Ik wil al een tijd sow graag een kindje.... Het is een heel vervelend stemmetje in je hoofd wat zeurt. Een soort zeurende hoofdpijn. Een wens, verlangen wat je op wanhopige ideeen brengt. Plan B, C enz.... Je voelt druk. Ben al bijna 30 en dan takel je babytechnisch gezien af. Waarom heb ik geen recht op dat geluk? Ben omsingeld met eencelligen die kinderen krijgen of je ze sow gratis bij elke 15 euro aan boodschappen krijgt. En ik dan?

Ik had mijn leven graag anders gezien op die momenten. Vaak duren dit soort buien een kleine week en dan hervind ik mezelf weer. Het zijn zware en lange dagen. Helemaal omdat ik bijna niemand hierin betrek. Ik zonder me af, zet een masker op naar het werk en ga daarna linea recta naar huis. Ik ben moeilijk te bereiken, niet echt aanspreekbaar en zeker niet voor rede vatbaar. Ik maak in mijn hoofd alleen maar meer problemen, loop op zaken vooruit, bedenk me tal aan rampscenario's en beat myself up met al het bovengenoemde.

Een enkele fijne vriend(in) laat ik dan even weten dat het niet sow lekker gaat. Het meeste hou ik dan nog voor mezelf. Ik blokkeer.

Toen mi amor kwam ( waar ik helemaal geen zin in had omdat ik mezelf sow ellendig voelde dat ik zelfs hem niet wilde zien ) en op een gegeven moment bleef aandringen wat er was omdat hij zag dat mijn gedachten steeds afdwaalden, ben ik gebroken. Ik gooide alles eruit en was voorbereid op een reactie waar ik niks aan zou hebben, die me zou irriteren ( het valt toch allemaal wel mee, het komt allemaal wel goed ) en het ultieme gevoel van alleen als hij me toch niet zou begrijpen.

Maar goed dat ik mijn geld niet verdien met in de toekomst kijken want er gebeurde iets wat mij nu eigenlijk nog verbaast. Mi amor luisterde ernstig naar alles wat ik zei, bagetaliseerde niets van wat ik zei en pakte me in eerste instantie heel stevig vast, streelde door mijn haar, veegde mijn tranen weg en kuste me op mijn voorhoofd en wang. Hij zei me dat ik al leuk genoeg ben sowals ik nu ben. Met de baan die ik nu heb, zonder de auto die ik niet heb en in dit huis zonder een dikke spaarrekening. Hij zei me dat hij heel graag wil samenwonen maar dat hij eerst een paar dingen geregeld wilde hebben en dat we prachtige kindjes gaan krijgen en een hele fijne toekomst samen. Hij zei ten slotte dat hij het niet leuk vond om me sow te zien en dat hij superveel van me houd en me echt niet alleen laat.

Ik voelde me fijn. Veilig. Begrepen. Getroost en een beetje gerustgesteld. Toch kon hij me met wat hij zei hoop geven. Een plan en een toekomst waar ik sow naar uitkijk. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht en ik kan mijn onzekerheden daarin nu veel beter controleren. Ik ben hem heel dankbaar. Het was voor het eerst dat mijn partner mijn rots was in plaats van andersom. Wat een fantastische fijne man heeft mij toch gevonden. Eindelijk

Dus!

Nu ben ik weer vol in de survival mode! Ik ben op het werk momenteel afrondend bezig. Het is een prima baan waar ik zeker in deze tijd blij mee mag zijn. Ik heb mezelf uit de beveiligingswereld weten te werken en ik heb mijn doel, for now, behaald. Ik moet er vrede mee nemen, sterker nog... ik moet tegen mezelf zeggen dat ik dat goed heb gedaan! Wat geweest is, is geweest. Nu is wat telt.

Proberen om toch mijn inkomsten weer wat te verhogen en mijn uitgaven wat in te binden waar mogelijk. Heb er een plan voor gemaakt waar ik me enkel aan hoef te houden en dan ziet het er eind mei alweer heel anders uit. Verder mijn papi helpen waar ik kan sowdat ook hij zijn doelen behaalt en dan kunnen we samen aan onze toekomst werken. Ik heb nu een fantastische, lieve, mooie man die dat ook graag wil, dus we gaan er ons best voor doen.

En beter dan me best, kan ik niet doen. Dus ik laat me niet meer afleiden door zonlichtwerende gedachten en ik ga gewoon door. De goede weg is niet altijd de makkelijkste en de kortste weg, maar eens moet er een stabiel tussenstation in deze reis komen.