Woensdag zijn we 5 maanden samen, mi am0r en ik. En al is dat in tijdstermen niet echt heel lang, ik heb in deze 5 maanden emotioneel en relationeel meer bereikt dan in welke andere relatie dan ook. Dit is hem gewoon. Mijn prins. De man met wie ik samen wil wonen, kindjes wil en een toekomst op wil bouwen.

Er is sinds ik hem ken geen moment geweest dat ik hem zat was, naar "iets anders" verlangd heb of dat hij me verveelde. Hij intrigeert me. Boeit me. Verrast me.

Ik ervaar een intens gevoel van houden van. Ik hou van hem. Echt. En heel veel. Sowveel dat ik het fysiek voel als we niet bij elkaar zijn. Ik mis hem echt. Zodra hij de deur uitstapt en zeker nu hij in Londen zit.

Ik ben gevallen voor zijn dansen en zijn charmes. Die man kan bewegen op een manier waar veel vrouwen wat van kunnen leren. Wow. En als het een ware boogschutter betaamt is hij enorme charmant. Hij weet precies wat hij moet zeggen en beschikt over een flike dosis humor. Ik hou ervan!

Hij kan af en toe echt een bitch zijn. Heeft bepaalde "dingetjes" en een paar issues waar hij zich vooral niet subtiel over uitdrukt. Helemaal niet boogschutter eigen Dat botst af en toe en dan is er even vuurwerk. Gelukkig kunnen we wel alles tegen elkaar zeggen en is er na verloop van tijd in ieder geval een van de twee die toegeeft en dan hebben we onze grenzen weer gesteld en is alles weer harmonieus en prima. En laten we wel wezen. Van een ja en amen man word ik niet gelukkig. Daar verdien je bij mij geen respect mee en ik ga geheid op sown man uitgekeken raken. Nee, deze man is wel aan mij gewaagd

Hij heeft een hele andere achtergrond dan ik. Heeft dingen meegemaakt die ik nooit zou meemaken en heeft zijn leven anders geleefd dan ik zou doen. Daarnaast heeft hij een heleboel dingen gedaan die hem voor mij sow interessant maken. Hij heeft dingen bereikt. Kan dingen. Hij heeft een passie voor autorijden. Deed in Curacao mee aan streetraces en ook met de Xbox raced hij en doet hij mee aan wereldwijde competities. Hij heeft zijn motorrijbewijs. Een andere passie is bodybuilden. Hij heeft zijn papieren voor fitnessinstructeur en personal assistent. Op zijn 20e is hij na hard trainen Mister Curacao geworden Omdat met bodybuilden niks te verdienen is, is hij toen in stripclubs gaan werken. Daar heeft hij altijd goed geld mee verdiend. Zijn lichaam en het feit dat hij zich heel goed kan bewegen maakten dat voor hem een logisch besluit. Hij is ook Mister Exotic Dancer van de Carrebean geweest. Dan heeft hij ook nog een tijd in een brassband gezeten, iets wat ik zelf ook altijd helemaal te gek heb gevonden En hij is zanger/ rapper in een reggaetonformatie waarvoor hij sow nu en dan hier of in het buitenland optredens heeft. Verder is hij ook nog superhandig aangezien hij bij een klusbedrijf gewerkt heeft. Stucen, laminaat leggen, tegelen, schilderen, loodgieten alles.... hij kan het allemaal.

Een echte man dus. Misschien op het eerste gezicht een machoman als je het sow leest en als je hem ziet. Maar ik hou alleen van de machoman als deze stiekum een heel klein hartje heeft. Gevoelig is, lief is en oog voor detail heeft. Dat heeft hij ook nog allemaal. Hij is lief voor me, een echte knuffelbeer en hij heeft me al een paar keer weten te verrassen. Als ik eraan denk schieten mijn mondhoeken naast mijn wenkbrouwen. Ik denk meteen aan die vrijdagnacht dat we elkaar sow miste maar niet konden afspreken. Ik werd gebeld om een uur of 04.00 's nachts. Mi am0r! Ik schrok wakker en hoorde. Hi mami how are you? I'm fine bla bla bla.... en toen. Open the door mami. Ik was wel wakker genoeg om te weten dat ik in de zeik werd genomen. Dus ik zei jaja. Hij hing op. Ik belde hem terug en vroeg Why you hang me up? Open the door mami! Was het antwoord en weer hing hij op. Terwijl ik hardop tegen mezelf zei "ik lijk wel gek" stapte ik uit bed en liep naar de voordeur. Ik haalde deze van het slot af en opende hem. Daar stond met een brede grijns mijn papi. Van schrik duwde ik de deur weer dicht. Toen ik hem daarna binnenliet waren we sow blij Hij zag er sjiek uit, kwam van een feestje en ik maakte met mezelf de afspraak dat ik nooit meer met ongefohnde en ongestylede haren naar bed zou gaan. Blushje en glosje naast me bed een must! Maar het maakte hem allemaal niks uit. Hij wilde zijn mami zien en wel NU en had zich laten brengen door een vriend. Wat een topper! Nog nooit eerder ben ik sow verrast. We hebben het er nog wel eens over en dan doet hij altijd even na hoe ik keek

En gisteren toen hij me voor de derde keer belde vanuit Londen hoorde ik muziek. Hij was in de club. Toen ik goed luisterde hoorde ik ONS nummer. En hij zong het voor me mee. Ik heb het hele nummer met een big smile meegeluisterd. Nobody can love you the way i do herhaalde hij nadat het nummer afgelopen was en toen sloot hij af met I call you tomorrow mami. Dat soort dingen. Ja, dat is echt Arg3nis! Sught!

Kan mezelf zijn bij hem. Hij is net sown mafkees als ik dus We lijken eigenlijk heel veel op elkaar en dat werkt toch wel lekker. Zijn hond maakt nu ook deel van ons leven uit. Hij nam hem nooit mee ivm Snoes maar omdat we elkaar vaak niet konden zien omdat er dan geen doggysitter was, hebben we het gewoon een keer geprobeert. Chabo is een door en door lieve hond. Hij wil wel naar Snoes toe maar alleen om te spelen. Voel mezelf ook geen moment ongemakkelijk bij die hond. In tegenstelling. Ik ben gek met die hond. En hij met mij. Dus nu zijn we in het weekend vaak gezellig met zijn viertjes. Snoes wil hem wel op veilige afstand hebben maar ze gaat gewoon haar eigen gang. Superfijn!

Ik heb gewoon een constante wens om bij hem te zijn. En ik merk dat van hem ook, heel fijn. Ik heb hem nu een week niet gezien omdat hij dit weekend in Londen zit dus ik zie hem dinsdag want dan komt hij terug en ik kan gewoon niet wachten! Ik hou van hem omdat hij het in zich heeft om mij de gelukkigste mami op aarde te maken. Maar dan zal ik wel eerst van deze wolk af moeten komen

"

Mooierd!

Samen zwieren.

Mine

Jaws

Relaxen bij mami.

Chab0 meets Snoes

Knuffelen met papi; intens gelukkige Chabo

Op schoot bij mami, zijn favoriete plekje.

De afgelopen periode is voor mij persoonlijk best een tijd van hoge pieken en hele diepe dalen geweest. Ik ben een positief ingesteld mens. Ik zie liever mogelijkheden dan problemen en weet op het eerste gezicht uitzichtloze situaties vrij eenvoudig om te turnen in een uitdaging....

Alleen soms is bij mij het potje met positieve energie ook wel eens leeg en dan wordt het heel donker ineens

Dan baal ik van werkelijk alles en daar terg ik mezelf dan de hele dag mee. Het frustreert me dan dat ik bijna 30 ben.

Dat ik bijna 30 ben en nog steeds alleen woon. Ik woon al ruim 9 jaar alleen. Ik vond het altijd heerlijk maar nu ben ik er klaar mee. Ik wil gewoon niet meer alleen thuiskomen. Helemaal met die geweldige man die ik nu heb gevonden. Ik wil samen zijn. Me niet meer alleen voelen. Daar kan ik mezelf dan in sown dip mee voor me kop slaan. En meteen daarna word ik bang dat die zelfde prins me gaat verlaten. Dat ie net sow onverwacht en magisch als hij verscheen, ook ineens POEF weer weg is. Ook al geeft niets daar aanleiding toe. Angsten nemen het dan van me over.

Dat ik acht jaar geleden een betere baan had dan nu. Met een beter salaris en top secundaire arbeidsvoorwaarden. Een auto van de zaak, een telefoonvergoeding en internet. Een vast contract en een baan met toekomstperspectief. Ik voel mezelf dan echt carrierewise mislukt als ik in sown dip zit.

Dat ik woon in de buurt waar ik woon. Mijn huis van binnen is niks mis mee, maar van de omgeving word ik helemaal niet goed. Omringd door tokkies, lowlife en zonde van de zuurstof. Pure armoe in de breedste vorm van het woord. Ik wil hier geen kinderen krijgen. Hell no. Ik moet hier weg maar hoe? Een huis kopen zit er niet in. Dat brengt me op het volgende.

Dat ik mezelf half dood werk en dat het nooit genoeg is en ook niet ophoudt. Je wilt niet weten wat ik binnenhaal en betaal. Als het ene gat dichtzit heeft ie zich net voor het sluiten nog even snel gedupliceert. Ik heb financieel gewoon echt pech. Nu ook weer een belastingaanslag omdat mijn oude werkgever kennelijk niet goed heeft doorbelast. Echt heel fijn. Had net twee aanslagen voldaan weet je wel.... Moedeloos.

Dat ik geen auto heb. Daar word ik echt ongelukkig van. Ik ervaar het als vrijheidsberoving en het tast me aan in mijn persoonlijk geluk. Bij S00f hoort gewoon een auto, klaar. Ik ben nu ruim een half jaar Toos autoloos en dat bevalt me heel slecht.... en dan hou ik het heel netjes. Het beperkt me enorm in mijn gaan en staan en het bemoeilijkt de gang van zaken. Het kost me een hoop tijd en geld om van geduld en een paar jaar van mijn leven maar te zwijgen.

Dat ik niet tegen iedereen kan vertellen dat ik in blijde verwachting ben. Ik wil al een tijd sow graag een kindje.... Het is een heel vervelend stemmetje in je hoofd wat zeurt. Een soort zeurende hoofdpijn. Een wens, verlangen wat je op wanhopige ideeen brengt. Plan B, C enz.... Je voelt druk. Ben al bijna 30 en dan takel je babytechnisch gezien af. Waarom heb ik geen recht op dat geluk? Ben omsingeld met eencelligen die kinderen krijgen of je ze sow gratis bij elke 15 euro aan boodschappen krijgt. En ik dan?

Ik had mijn leven graag anders gezien op die momenten. Vaak duren dit soort buien een kleine week en dan hervind ik mezelf weer. Het zijn zware en lange dagen. Helemaal omdat ik bijna niemand hierin betrek. Ik zonder me af, zet een masker op naar het werk en ga daarna linea recta naar huis. Ik ben moeilijk te bereiken, niet echt aanspreekbaar en zeker niet voor rede vatbaar. Ik maak in mijn hoofd alleen maar meer problemen, loop op zaken vooruit, bedenk me tal aan rampscenario's en beat myself up met al het bovengenoemde.

Een enkele fijne vriend(in) laat ik dan even weten dat het niet sow lekker gaat. Het meeste hou ik dan nog voor mezelf. Ik blokkeer.

Toen mi amor kwam ( waar ik helemaal geen zin in had omdat ik mezelf sow ellendig voelde dat ik zelfs hem niet wilde zien ) en op een gegeven moment bleef aandringen wat er was omdat hij zag dat mijn gedachten steeds afdwaalden, ben ik gebroken. Ik gooide alles eruit en was voorbereid op een reactie waar ik niks aan zou hebben, die me zou irriteren ( het valt toch allemaal wel mee, het komt allemaal wel goed ) en het ultieme gevoel van alleen als hij me toch niet zou begrijpen.

Maar goed dat ik mijn geld niet verdien met in de toekomst kijken want er gebeurde iets wat mij nu eigenlijk nog verbaast. Mi amor luisterde ernstig naar alles wat ik zei, bagetaliseerde niets van wat ik zei en pakte me in eerste instantie heel stevig vast, streelde door mijn haar, veegde mijn tranen weg en kuste me op mijn voorhoofd en wang. Hij zei me dat ik al leuk genoeg ben sowals ik nu ben. Met de baan die ik nu heb, zonder de auto die ik niet heb en in dit huis zonder een dikke spaarrekening. Hij zei me dat hij heel graag wil samenwonen maar dat hij eerst een paar dingen geregeld wilde hebben en dat we prachtige kindjes gaan krijgen en een hele fijne toekomst samen. Hij zei ten slotte dat hij het niet leuk vond om me sow te zien en dat hij superveel van me houd en me echt niet alleen laat.

Ik voelde me fijn. Veilig. Begrepen. Getroost en een beetje gerustgesteld. Toch kon hij me met wat hij zei hoop geven. Een plan en een toekomst waar ik sow naar uitkijk. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht en ik kan mijn onzekerheden daarin nu veel beter controleren. Ik ben hem heel dankbaar. Het was voor het eerst dat mijn partner mijn rots was in plaats van andersom. Wat een fantastische fijne man heeft mij toch gevonden. Eindelijk

Dus!

Nu ben ik weer vol in de survival mode! Ik ben op het werk momenteel afrondend bezig. Het is een prima baan waar ik zeker in deze tijd blij mee mag zijn. Ik heb mezelf uit de beveiligingswereld weten te werken en ik heb mijn doel, for now, behaald. Ik moet er vrede mee nemen, sterker nog... ik moet tegen mezelf zeggen dat ik dat goed heb gedaan! Wat geweest is, is geweest. Nu is wat telt.

Proberen om toch mijn inkomsten weer wat te verhogen en mijn uitgaven wat in te binden waar mogelijk. Heb er een plan voor gemaakt waar ik me enkel aan hoef te houden en dan ziet het er eind mei alweer heel anders uit. Verder mijn papi helpen waar ik kan sowdat ook hij zijn doelen behaalt en dan kunnen we samen aan onze toekomst werken. Ik heb nu een fantastische, lieve, mooie man die dat ook graag wil, dus we gaan er ons best voor doen.

En beter dan me best, kan ik niet doen. Dus ik laat me niet meer afleiden door zonlichtwerende gedachten en ik ga gewoon door. De goede weg is niet altijd de makkelijkste en de kortste weg, maar eens moet er een stabiel tussenstation in deze reis komen.

Tijd voor wat updates

Ik ben vrij, lekker uitgeslapen, net lekker ontbeten met een lekker zondags gekookt eitje, via mijn boxen wordt mijn huiskamer gevuld met reggae vibes en dankzij het heerlijk schijnende zonnetje ligt Snoes uiterst tevreden te bakken. Colaatje tintelt op 't bureau. Kortom! Ultiem moment om even lekker te ventileren!

Op werk gaat het heel primaah!

Ik ben lekker ingewerkt en kan me, nu alle handelingen en het verwerken en doorspelen van informatie automatisch gaan, volledig concentreren op het plannen zelf. Welke jobs kan ik combineren, welke hebben prioriteit, wie stuur ik naar een bepaalde job, welke mensen lopen graag samen, wie komt hoe laat waar weer beschikbaar. Dat soort dingen. Ik heb het gevoel dat het lekker gaat en ik heb tot sowver nog geen geluiden gekregen dat dat niet het geval is.
Ook niet toen ik er naar vroeg.

Ik moet wel achter een hoop dingen zelf aan... maar daar was ik gelukkig al op getraind door mijn vorige werkgevers Sow ben ik al een maand bezig om een evaluatiegesprekmoment op de agenda te krijgen... Ik voel dat komende week een uitgelezen moment gaat komen daarvoor. Ik wil immers wel even weten waar ik precies aan toe ben! Mijn teamleider heeft wel laten vallen dat mijn contract al in de maak is. Fijn om te horen natuurlijk, maar ik wil even weten hoe en wat en dan alles even met een krabbel op een A4tje. Wordt vervolgd!

Attent..

Een paar weken geleden had ik ineens een heel attent moment. Ik had bedacht dat we met de ind3ling iets leuks voor onze Renate moesten verzinnen. Ze was trotse eigenaresse van haar eerste koophuis en sowiets met je niet ongevierd voorbij laten gaan, had ik besloten. Ik maakte onze collega's enthousiast en regelde zonder dat ze iets doorhad een door ons allen beschreven kaart met daarin een fijnse IKEA cadeaucard. Ze was blij verrast Goeie actie S00f!

Toen ik met dit idee naar mijn teamleider stapte, kreeg ik meteen het verzoek of ik ook het initiatief wilde nemen met betrekking op een cadeau voor Nathalie, een andere ind3lingcollega, die elk moment kon bevallen van haar eerste kindje.

Ik heb alles gegeven. Heb echt uitgepakt! Eerst een immens grote kaart gekocht die vol!!! op de post is gegaan. Toen geld ingezameld bij sowveel mogelijk collega's en hiervan een fantastische mama-dochter ( inmiddels was de kleine meid geboren ) mand samengesteld. In de mand zaten lekkere verwen/relaxproducten voor mama en een knuffeltje, bijtring en kjoete wit met roze gympjes voor Brittje. Daarnaast had ik van de rest van het geld een cadeacard bij de H&M gehaald twv 70 euro. Dan kon ze zelf ook nog even lekker aan de shop. Bij de Hema scoorde ik fantastische inpak/cadeauspullen en thuis overtrof ik mijzelf. Het resultaat mocht er zijn en iedereen op werk was lyrisch. Ik hoor morgen wel wat de mama er van vond, want er zijn vorige week collega's mee langsgegaan. Ben benieuwd

In ieder geval een goede zet mee gedaan

Verder ga ik me bezighouden met het invullen van een website die er is om de ind3ling te voorzien van allerlei informatie. Er is momenteel niemand die er zin/tijd/feeling mee heeft, dus dat leek me goed om op te pakken. Nooit weg om extra dingen op te pakken.

Het gaat lekker, ik kan mezelf nu goed redden en voel me prettig binnen het team. Met de een werk je beter en liever samen dan met de ander, maar gelukkig is er redelijk wat afwisseling, dus dat gaat goed.

Op naar me contract!